In memoriam: Gerard ten Cate

Het is woensdagochtend de telefoon gaat. Het bericht dat Gerard ten Cate op 59 jarige leeftijd is overleden bereikt ons. Een even triest als een niet te bevatten bericht. Velen van ons hebben hem zaterdagochtend bij onze vereniging nog gesproken. Hij was vrolijk en opgewekt.

Hoe anders is de werkelijkheid nu. Van alle keren dat zijn situatie kritiek was, wist hij wonder boven wonder altijd te herstellen. Helaas heeft dat dit keer niet zo mogen zijn.

Na het plaatsen van dit slechte nieuws op Facebook gaan de eerste gedachten naar het maken van deze tekst. Maar waar te beginnen bij iemand die zo ontzettend veel gedaan heeft voor DOS-WK? Iemand die het ongelooflijk miste bij de vereniging te zijn als dat even niet kon door fysiek ongemak, iemand die 43 jaar lid is van onze vereniging, iemand die 40 jaar lang vrijwilliger is geweest. Waar te beginnen?

Dan druppelen de eerste reacties binnen op het geplaatste bericht. Om stil van te worden. De hoeveelheid, de woorden, de mix van jong en oud, oud-leden, trainers, scheidsrechters, ouders van jeugdleden. Het doet ons beseffen hoe bijzonder gelukkig wij als vereniging met Gerard als lid, als vrijwilliger, maar bovenal als mens mochten zijn.

Zijn  carrière begint in 1975 op 16-jarige leeftijd bij het toenmalige Wesselerbrink. Gerard kwam te spelen in de Junioren 3. Het plezier stond voorop. Het biertje na de wedstrijd, het pakje shag, de vrouwen en natuurlijk de Kreidler, Zundapp of Thomos, waren veel belangrijker dan de prestatie.

Al snel na de overgang naar de senioren richtte hij zich op het scheidsrechtersvak. Een keuze waar hij nooit spijt van heeft gehad. Hij was een zeer gewaardeerd bonds- en clubscheidsrechter in Oost Nederland. Soms floot hij 5 tot 6 wedstrijden in een weekend. Een beetje omdat het nodig was… maar met name omdat het leuk was.

Ook buiten het veld was Gerard actief. Hij had door de jaren heen zitting in de onderhoudscommissie, de activiteitencommissie, trainer, coach, lid van de jeugdtechnische commissie en tot toe de scheidsrechtersaanwijzing en scheidsrechtersontvangst. De benoeming tot lid van verdienste in 2017 was dan ook meer dan terecht. Een onderscheiding die volgens Gerard zelf volstrekt onnodig was, maar door hem wel heel erg gewaardeerd werd.

Doordat Gerard steeds minder mobiel werd, moest hij noodgedwongen stoppen met fluiten. Een moeilijke, maar begrijpelijke keuze. Sindsdien heeft hij zich toegelegd op het ondersteunen van andere scheidsrechters. En zonder al zijn andere activiteiten tekort te doen… hij deed dat met grote passie en plezier.

Iedere scheidsrechter die DOS-WK aandeed kende Gerard. Altijd een praatje en als ze rookten een sigaretje. Op tijd een drankje en indien gewenst na de wedstrijd een pilsje. Gastvrijheid stond bij Gerard hoog in het vaandel. Ook onze interne scheidsrechtersafdeling was blij met zijn inzet. Altijd een woordje en een mening over de wedstrijd.

Hij heeft bijgedragen aan het positieve scheidsrechtersklimaat binnen onze vereniging en aan de groei van het aantal beschikbare scheidsrechters. Desondanks was het vaak lastig om de planning rond te krijgen. Hoe vaak Gerard tegen de clubscheidsrechters de woorden “Je bent de laatste die ik kan bellen” heeft gezegd is niet op twee handen te tellen. Om te tellen hoe vaak Gerard “Nee” als antwoord kreeg heb je niet eens één hand nodig.

Met alle fysieke ongemakken lag Gerard ook geregeld in het ziekenhuis, vaak wisten we dat. Even zo vaak ook niet. De mails gingen door, de appjes gingen door eigenlijk ging alles gewoon door. We kwamen er dan pas achter als we hem een week niet op de club hadden gezien. Een belletje doen dan maar… op de vraag of we zijn taken tijdelijk over moesten nemen, kwam dan het antwoord “Hoezo, ik heb nu tijd zat hier in het ziekenhuis”.

Nooit klagen altijd door! Dat was Gerard ten voeten uit. Hoewel Gerard last had zijn beperkingen, heeft hij overduidelijk gekozen om te genieten, om bij te dragen en om actief te blijven. Dat verdient zeer veel respect.

Alles wat we doen voor ons zelf sterft met ons, alles wat we doen voor een ander wordt herinnerd en leeft voort.

Gerard leeft voort!

 

Marcel Winters