DOS-WK-Animo door de ogen van de hoofdtrainer

Het werd een heftige avond. Een week vol ziekte, blessures, onzekerheden en andere emoties was geen ideale voorbereiding op de wedstrijd. Uiteindelijk stond er een ploeg van acht mensen in het veld die de strijd met Animo aangingen. Een bezoek van de Sint en zijn Zwarte Pieten stak hen en alle mensen op de bank een hart onder de riem.

Het was geen goede wedstrijd, maar eentje vol werkkorfbal. Veel duw- en trekwerk leidde tot overtredingen met bijbehorende vrije ballen en strafworpen. Ondanks het harde werk bleven we de hele eerste helft achter de feiten aanlopen. Vlak voor de rust werd het gat van 4-8 bijna gedicht tot een ruststand van 7-8.

Ondanks al onze goede bedoelingen sloeg Animo direct na de korfwisseling weer een gat van drie doelpunten. Maar de spelers hadden het spandoek waar ze de tweede helft naartoe speelden goed gelezen:

Waar de kracht uiteindelijk vandaan kwam weet nog niemand. Het gat werd kleiner en op 12-12 lagen alle kansen weer open. Op karakter zette de ploeg door. Na een bloedstollende slotfase met heel veel spanning en de allerlaatste restjes energie sleepten mijn toppers er met 14-13 een overwinning uit.

Dat het van ons allemaal ongelooflijk veel gevergd had, was duidelijk na het laatste fluitsignaal. De meeste konden het ene been niet meer voor het andere krijgen. Echt alles gegeven, zelfs geen energie meer om de handen omhoog te heffen.

Ik ben enorm trots op iedereen die zijn of haar steentje bijgedragen heeft aan deze twee punten. Alle spelers, wissels, staf en supporters: Bedankt!

Volgende week krijgen we Regio’72 op bezoek. Ook dan zullen we iedereen weer nodig hebben.

United we Stand!