Old meets Young: Sardinië, 2 oktober 2030

Sardinië, 2 oktober 2030,

Ja, het was vandaag precies 12 jaar geleden. Ze wisten het nog, in de warmte van de DOS-WK kantine een Old Meets Young gesprek met een vreemde man uit Delden. Samen verorberden ze in een uurtje de Quatro Questione en gaven ze een weloverwogen antwoord op de 24 Pizza vraagstukken. Wie had gedacht dat dit interview een dergelijke wending zou gaan geven aan hun toekomst. Wie had gedacht dat het echt ging gebeuren. Na thuiskomst hadden ze namelijk nog eens goed over hun antwoorden nagedacht en bij het ochtendgloren besloten dat ze van hun wensen en ideeën werkelijkheid gingen maken. Ze maakten elk hun lijstje met fraaie en vreemde steekwoorden uit de antwoorden en dat had er zo uit gezien.

Felicia schreef op; vrij als een vogel, lekker eten, Sardinië, romantisch verrassend, schoenmaat 48, reizen, juf Marieke, sporten en onderzoekster

Niels noteerde; goed luisteren, oesters, muziek, betere wereld, platvoeten, kattenvoer, vrienden, Valentijnsdag, orde in chaos, Gordon, rimpels, doorzettingsvermogen en Pizza

Voor een buitenstaander een onoverzichtelijke brei van woorden, maar voor Felicia en Niels knetterio helder. Binnen een week stond het plan vast. Familie en vrienden keken vreemd op, maar hun doel stond vast en zo geschiedde. Met hun 2 spinnende huisgenoten verhuisden ze naar het fraaie Castelsardo op Sardinië. Een lieflijk klein huisje met uitzicht op het kasteel en de zee. Al snel voelden ze zich thuis. In de buitenkeuken was Niels favoriete eten natuurlijk de Pizza, vooral het experiment met de oester toppings werd een sensueel hoogtepunt.  De vele complimenten van zijn goede vrienden, die natuurlijk af en toe langs kwamen, en de voorkeur van Felicia voor lekker eten brachten hem op een dag tot het idee om een knusse bistro te beginnen met de fraaie naam “ Gordon Friends “. Naast zijn kookkunsten in de geordende opgeruimde keuken, vermaakte hij de gasten ook met muziek op zijn gitaar, de 12 genoten blokfluitlessen waren toch goed van waarde geweest.

Felicia bracht weer leven in het oude, bijna verlaten schoolgebouwtje. Slechts 7 leerlingen waren er slechts bij haar start, maar al gauw nam het aantal toe. Het ging zo goed, dat het gemeentebestuur haar vroeg om het schooltje over te nemen. Zeer snel werd dit geregeld en toen ze de nieuwe naam onthulde was ze apetrots. “  Mio Caro Marieke “ stond er geschreven boven de ietwat scheve voordeur. Vernoemd naar haar grote voorbeeld.

Felicia’s grote succes was niet alleen haar kennis en kunde, maar vooral de wijze waarop ze aan sporten en reisverhalen inhoud gaf. De leerlingen, inmiddels al 32, hingen aan haar lippen tijdens deze lessen.

Niels bemoeide zich met het huis en beide spinnende huisgenoten. Één keer per week at hij met hun samen zelfs 3 blikjes cibo per gatti leeg. Hij had tevens een bedrijfje in de oude garage van Dino Valentino geopend. Precies op Valentijnsdag gingen de activiteiten symbolisch van start. Hier was hij vaak doende met enige dorpsgenoten om zaken te doen met gesloten portemonnee. De wereld zonder geld en iets minder wreed voor moeder Aarde. De slager ruilde worst voor de kaas van de herder en de tomaten van de groenteboer leverde lekker brood op van de lokale bakker. Allemaal biologische producten om het milieu op het eiland zo weinig mogelijk te belasten. Zijn auto had ie ingeruild voor een blauwe elektrische scooter, waarmee hij de spullen rondbracht. Als hij goed luisterde hoorde Niels al snel dat hij de bijnaam “ La Ruga “ kreeg, want de Italiaanse zon en de zeewind kregen op zijn ritjes vat op zijn Hollandse gezicht. Zijn linker arm bleef altijd goed verborgen, want vooral Felicia was niet echt gelukkig met de geslaagde tattoo van haar beste vriendin.

Zo leefden ze samen en gelukkig op dit prachtige eiland in de zon. Felicia had inmiddels nog een bijbaantje gevonden. De plaatselijke politie had haar namelijk ingeschakeld om bij bijzondere zaken forensisch onderzoek te doen. Dit had ze altijd al willen doen. Op een eiland als Sardinië niet overbodig, dus regelmatig ging ze op “ Bones “ pad. Het stadje lag niet voor niets aan de golf van Asinara . Soms betrof het een verrassende afloop van een romantisch samenzijn, de andere keer was het schoenmaat 48 welke leidde tot de knappe dader met platvoeten. Gelukkig hield ze toch nog tijd over om zo vrij als een vogel in de omgeving van Castelsardo te struinen. De natuur op de oude vulkaanhelling bood hiervoor meer dan voldoende mogelijkheden.

Nu was het dan alweer 12 jaar geleden dat hun leven deze wending had genomen. Het was niet altijd eenvoudig geweest, maar het  doorzettingsvermogen van Niels en de Italiaanse liefde van Felicia zorgden dat het plan slaagde. Natuurlijk dachten ze nog vaak aan hun jaren in Enschede en de oude korf, ietwat scheef geplant in hun rotstuintje, bracht mooie gedachten boven aan die tijd bij die mooie club met dat blauwe sterk kloppende hart....

Presto per gli amici di korfball …