De duurzame Avonturier en Doedie pakken het op

De wereld stond in brand, tropische stormen in Amerika , bosbranden in Siberië en overstromingen in Europa. Al tientallen jaren geleden was er voor gewaarschuwd , maar bijna niemand Pakte dit signaal Op. Men ging gewoon door met produceren , consumeren en afval dumpen. Op het menu van Moeder Aarde stond de plastic soep al bijna boven aan.

Het werd tijd dat de duurzame Avonturier en zijn dochter Doedie actie ondernamen. Ook zij deden het niet altijd goed en de Avonturier droomde er zelfs als kleine jongen van om Oliesjeik te worden, maar de signalen van de natuur waren te duidelijk om de andere kant op te kijken. “Natuurlijk”  een woord dat hij sowieso al vaak gebruikte en mocht hij ooit Minister President worden van dit land, dan zou het aller belang altijd boven persoonlijk belang moeten staan. Op een 2e hands marktje voor stripboeken had hij tussen de albums van Tarzan en Korak een klein boekje gevonden. Hierin stonden allerlei aantekeningen en berekeningen over een ontdekking van een zeer bijzondere materie waaruit onuitputtelijke energie kon worden gehaald. Na maanden van rekenen , daar was ie goed in , was het hem duidelijk. Dit kon wel eens de redding voor de mensheid worden.

Samen met zijn Doedie ging ie aan de slag. Denken , schrijven, denken, zoeken, uren achtereen zaten ze zonder woorden te puzzelen, het leek zijn favoriete spel The Mind wel. Langzamerhand begon het plan van aanpak helder te worden. Maar hoewel ze beiden zeer pienter waren, misten ze nog een schakel die alles exact voorbereidde en niets aan het toeval over liet, een soort La Casa de Papel. Wie zou dit voor hen kunnen doen? 

Ineens riepen ze tegelijk de naam, natuurlijk Professor Petersen , die zou dit kunnen. Wel een beetje een onhandige anti held , maar schema’s maken en zaken voorbereiden, daar was ie goed in. Zou ie tijd hebben? De Avonturier hoorde mensen te vaak zeggen “ ik ben druk “  en daar was ie eigenlijk niet zo opgesteld, druk ja , met zichzelf zeker. Doedie pakte de telefoon en belde direct, gelukkig nam de professor op. Doedie legde het verhaal in horten en stoten voor en na drie keer herhalen was het duidelijk bij Petersen. “ Zou u ons kunnen en willen helpen?  “  Het bleef even stil, maar toen hoorden ze op de speaker “  gelukkig heb ik nu veel tijd, ben sinds kort met pensioen, zeg maar tegen je pa dat ik niet druk ben , dus ik zeg ja , hoop niet dat ik teveel in de weg zal lopen “

Een week later zaten ze al bij elkaar om de start te maken van hun nieuwe grote avontuur. Doedie had ondertussen niet stil gezeten. Het harde werken en de manier waarop haar ouders in het leven stonden, waren altijd al haar grote inspiratie geweest. Respect voor iedereen en waar mogelijk een vriendelijk woord hadden haar de ingang gebracht bij de archieven van het Journaal. Dat leek haar trouwens ook wel een keer leuk , kijken of het voor haar iets was om achter de desk van het dagelijkse 8 uur Journaal te staan.  In deze archieven had ze gevonden dat de materie met de mooie scheikundige naam “ PIP 12 “ slechts op één plek op aarde te vinden was. Doedie was niet echt religieus, maar bijgeloof, ja dat had ze wel.  Dat deze materie PIP 12  heette kon geen toeval zijn. PIP haar lieve maatje en de 12 , haar mooiste getal. Ze zou eigenlijk op vrijdag de 13e geboren worden, maar Pa en Ma waren zo verstandig om de keizersnee op donderdag de 12e te laten doen.

Op de grote landkaart op het bureau liet ze aan de Avonturier en de Professor zien waar het precies was. De plek lag aan de kust voor Marokko. Vlak achter het strand verborgen piraten hier vroeger vaak hun buit om later weer op te graven en zo was de materie ooit ontdekt. De piraten konden er niets mee en niemand kon toen nog bevroeden dat deze materie misschien de redding van de mensheid kon worden.  De plek kon alleen via een smalle baai worden bereikt, dus dat zou betekenen dat ze per schip zouden gaan. Een hele reis maar zeker beter voor het milieu ! In de weken die volgden gingen ze aan de slag om de reis voor te bereiden, het regelen van de zeilboot, spullen en voedsel in te kopen en de juiste kleding aan te schaffen. Het liefst was  Doedie met Fred van Leer gaan winkelen, lekker gezellig shoppen met een terrasje, maar in dit geval was dat toch een beetje over the top. Over het voedsel dat mee moest werd nog wel even gedebatteerd , wat moest ze nu met een doos met 24 frikandellen op zee? Dan liever een dagje niet eten.  Voorgebakken broodjes , nee daar hoefde ze niet over na te denken, dat kwam wel van bekende Top Bakkers. De route werd helemaal door Professor Petersen vastgelegd, heel nauwkeurig in schema’s rekening houdende met zeestromingen, weersverwachtingen en andere omstandigheden. Op de routekaart zag Doedie dat ze op het eiland Madeira een stop zouden hebben om de voorraad bij te vullen en daarna koers te zetten naar Marokko.  Ze was er al eens geweest en vond de natuur er geweldig, één van de mooiste plekjes die ze al had mogen bezoeken. Om de kosten zo laag mogelijk te houden, was ze samen met haar Pa naar de Kringloop geweest. De Avonturier kwam hier nooit, gunde spullen wel hun tweede leven, maar wilde voor anderen de koopjes niet weg kapen. Nu was het echter even nodig en ze vonden allerlei mooie en nog goedwerkende spullen om mee te nemen. Op een van de tafeltjes stond nog een doosje met allerlei telefoontjes uit de voorgaande jaren. Ondenkbaar voor de jeugd dat je alleen thuis of in een telefooncel kon bellen, maar ze waren beiden wel van mening dat het toch wel eens heerlijk en goed zou zijn om af en toe een dag helemaal geen sociale media of telefoontje te ontvangen en lekker ontspannen met iemand face to face te babbelen, maar die tijd zou wel voor eeuwig voorbij zijn.

Zo kwam de dag van vertrek steeds dichterbij en waren ze in de haven van Zierikzee druk in de weer om het schip gereed te maken. De kapitein van het schip had een zeer bijzondere achternaam, hij heette namelijk Noach. De Avonturier moest direct denken aan welke dieren hij mee zou nemen. Pinguïns, ja die moesten mee, leuke dieren en ook een Olifant. Lekker log, maar sterk. Slim en sociaal in de kudde. Professor Petersen wreef zich nog eens over zijn kale hoofd, was dit een voorbode en zouden ze ook boven op een berg stranden?  Neen, nu niet doemdenken , maar in mogelijkheden zoals beide Olympische hoogspringers welke niet de strijd aan gingen met de kans op Zilver, maar de kans pakten op beiden Goud. Ja , zo moest de mensheid denken, wie deelt , vermenigvuldigt kansen.

Terwijl de Herfstzon haar laatste warmte afgaf aan het Zeeuwse land, vertrokken ze richting hun grote doel. Het water was als een spiegel en hun schip met de mooie naam “De Gerbera “ gleed de haven uit. Doedie zat in gedachten op het voordek. Met de ogen dicht rook ze en zag ze thuis boeketjes met gerbera’s op tafel staan, mooi geschikt door haar lieve Ma. Het bijgeloof nam nu toch wel grote vormen aan. Ze zag de indrukwekkende Deltawerken en het was net alsof de zwoele wind een liedje van Blof floot. Die traden altijd op bij Concert at Sea, dat leek haar ook wel tof , of misschien nog beter Lowlands, ook zo’n fantastisch festival beneden de zeespiegel. De Professor en de Avonturier stonden naast elkaar te genieten van de geboorte van weer een nieuwe dag op deze mooie aarde. Aan de hemel konden ze nog net de vorm van de vertrekkende maan zien. De Avonturier dacht ondeugend , daar zou ik ook wel een keer naar toe willen en wie hij voor een enkeltje hier naar toe mee zou nemen. Nou, die gedachte zou ene Mister Trump zeker niet bekoren. Snel andere gedachten en focus op goede zaken.

Het eerste stuk langs de kusten van België en Frankrijk ging voorspoedig, het weer bleef heerlijk en de golfjes kabbelden rustig tegen de boeg van De Gerbera. Af en toe klom Doedie de mast in om nog beter van het uitzicht te genieten. Gelukkig zat klimmen in haar genen en als een AvaTarZ heldin bewoog ze soepel langs de zeilen. Aan het gezicht van Professor Petersen zag Doedie dat het echter anders ging worden. Inderdaad , ze naderden de Golf van Biskaje en die was berucht dat het er kon spoken. Vroeger keek ze altijd naar het Sinterklaas Journaal en had ze al eens gezien dat de pakjesboot het erg zwaar had gehad en dat er menig pakje verloren was gegaan. Gelukkig niet voor de familie Doedens. Wat was het altijd een geweldig feest bij de open haard met lekkere soep,  gedichten , gelach en iedereen een keer echt in de schijnwerpers met veel humor. Zelfs voor de hond had de Sint een cadeautje. Voor deze memories nu geen tijd, ze moesten aan de bak. De zeilen neer, laveren , de fok er op , er af en de deining nam met de minuut toe. Noach de kapitein stond met een bezweet rood hoofd commando’s te geven en de overige drie zwoegden en renden over het dek. Normaliter had de Avonturier in de herfst alleen oog voor de prachtige mix van kleuren rood tot groen, maar nu zag ie af en toe het laatstgenoemde voor zijn ogen. Na dit avontuur zou hij wat rustiger aan doen. Niet deze golven, maar ontspannen golfen en een beetje lezen, schaken en af en toe de sneeuw opzoeken voor een rustige afdaling. Door een koude opspattende plons midden in zijn gezicht kwam hij weer tot de werkelijkheid, opletten nu was het parool !

Twee volle dagen en nachten duurde het noodweer waar ze midden in zaten. Doedie moest denken aan beelden die ze wel eens gezien had van vluchtelingen uit oorlogsgebieden die met hun kinderen en een koffertje met spullen in oude kleine bootjes de zee op gingen op zoek naar rust en veiligheid. Mocht ze ooit een mooi bedrag mogen spenderen aan iets dan zou dit een mooi doel zijn. Zo snel als de storm opgestoken was, ging ze ook weer liggen en na een welverdiende nachtrust keken ze de volgende dag over een diepblauwe kalme zee. Het blauw deed Doedie denken aan haar clubje waar ze al vele mooie jaren had beleefd en veel vriendschap had gemaakt. Ja haar blauwe hart zou voor altijd kloppen en ze wist zeker dat ze niet de enige in haar familie was.

De dag erna doemde de kust van Madeira op. Doedie verlangde naar dit eiland vol bloemen en de overige drie bemanningsleden waren al druk in de weer om te noteren wat er allemaal ingekocht moest worden. Ondanks de hevige storm was de planning van De Professor precies uitgekomen. Op het vaarschema stond :  aankomst Madeira 11.11 uur en ja hoor , ze meerden aan. Doedie kreeg de vrijheid om met een autootje een ritje te maken, natuurlijk een elektrisch modelletje. Vlak achter haven liep ze richting een tweetal verhuurbedrijven waar de eigenaren met elkaar gezellig zaten te kletsen. De ene had lang haar en een grote snor en de andere een gek lachje, brilletje en kaal. Doedie moest direct denken aan Johan Derksen en Rene vd Gijp en ze lachte stilletjes. Van wie zou ze het liefst een karretje huren?  Van Rene of liever van Johan?  Ze koos voor de eerste, dan kon ze tenminste nog een beetje lachen. Zo werd het een dag waarin alle vier bemanningsleden weer een beetje tot zichzelf kwamen en het schip weer werd gereed gemaakt voor het laatste deel van hun avontuur. Gelukkig had de storm niet voor veel schade gezorgd en was alles op tijd weer tip top om te kunnen uitvaren.

Precies conform planning werd het anker gehesen op de 12e dag van de 12e maand. Kapitein Noach stond vol vertrouwen op de brug en De Gerbera zeilde de oceaan op richting de kust van Marokko. Professor Petersen diep gebogen over de kaart , De duurzame Avonturier blikkend richting een nieuwe toekomst en Doedie?  Doedie vond het prachtig, wist zeker dat het ging lukken en fluisterde zacht in zichzelf  “ we pakken het op “

 

   ….