Een verre uitwedstrijd

Zaterdag 1 februari 

 

Deze zaterdag stond er voor ons een verre uitwedstrijd op het programma, naar onze buurtplaats Hengelo voor een wedstrijd tegen HKC.

 

‘s Morgens voelde ik zelf al enige spanning voor deze wedstrijd. Ik heb niet vaak dat ikzelf de spanning voel, maar deze dag wel. We moesten tegen HKC de nummer 2 uit de poule. Door hun puntenverlies van vorige week, stonden we 3 punten voor en lag de druk wel meer bij hun. Maar toch die spanning zat er en bleef er. Elke zaterdag heb ik een speciale wedstrijdvoorbereiding. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik voor elke wedstrijd ga slapen. Zo ook deze zaterdag. Om 13:00 zocht ik mijn bed op zodat ik nog een uurtje kon slapen en ik om 14:30 bij de Diekmanhal zou zijn voor het vertrek. Ik werd inderdaad netjes wakker om 14:00, met nog steeds die nodige spanning en vertrok netjes 25 minuten later op de fiets naar de Diekmanhal. Ook al woon ik het dichtste bij de hal, meestal ben ik of net op tijd of net te laat.

 

Toen ik aankwam bij de Diekmanhal was ik niet zoals gewoonlijk de laatste, maar was het voor ons zoals gewoonlijk wachten tot Marco en Lizette ook zouden arriveren en we zouden kunnen vertrekken. Het komt elke wedstrijd wel voor dat die 2 te laat arriveren, meestal door toedoen van Marco, echter Lizette gaf eerlijk toe dat het deze keer door haar kwam. Toen we bijna wilde vertrekken, kwamen we tot de conclusie dat Vincent er ook nog niet was en daar was toen het wachten op zodat we met een volledige selectie naar Hengelo konden vertrekken. 

Bedankt ook weer het 2e dat jullie met ons meegingen en vanuit Hengelo doorgingen naar jullie eigen wedstrijd in Wageningen. 

 

 Met een minuut of 20 arriveerden bij de sporthal van de Open Scholen Gemeenschap. Overigens de eerste keer dat ik Überhaupt bij deze zaal kwam. Waarbij ik een foto naar manlief gestuurd heb om aan te geven: hier is het. Overigens deed Mariska dit ook, aangezien die ook bang was dat haar vader de zaal niet kon vinden.

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat ene R. van A. onze wedstrijd wilde komen bekijken, alleen eerst bij een andere locatie van de scholengemeenschap stond en daardoor de eerste helft gemist heeft. Dus zo vreemd was het niet dat Mariska en ik besloten om de exacte locatie naar het thuisfront te sturen.

 

Eenmaal binnen in de zaal speelde weer het 2e van blauw zwart voor ons. Elke uitwedstrijd zien wij dit team voor ons spelen. Deze keer viel het op dat HKC voorstond. Meestal is het zo dat Blauw Zwart voor staat en de wedstrijden wint. Nu was duidelijk HKC 2 de sterkste ploeg.

 

Tijdens de tweede helft van deze wedstrijd volgde de bespreking. Harry maakte duidelijk dat de druk bij hun lag en dat het niet uitmaakte hoe we zouden winnen, als we maar wonnen. Met een grote stand of kleine, 2 punten is 2 punten. En ja ook bij de voorbespreking zat ik te wiebelen op de bank van de zenuwen. Na de bespreking gingen we als dames gezamenlijk de toiletten opzoeken om de zenuwplasjes te lozen en even de dames doorspreken van HKC en wat we konden verwachten. 

 

Met nog zo’n 11 minuten op de klok voordat de wedstrijd voor ons afgelopen was, begon ik met warmlopen. Meestal ben ik de eerste die begint,want ik moet mijn diesel altijd wel wat warmdraaien voor de wedstrijd. Al snel volgden er meer en liepen we gezamenlijk warm. Ondertussen stroomde het publiek binnen en vulde zich een deel van de tribune met DOS-WK publiek. Wat fijn dat jullie er waren om ons aan te moedigen! Zelfs het spandoek was mee! 

Na de warming-up nog zo’n 10 minuten inschieten en om 15:45 begon het dan echt. De wedstrijd...

 

Het begon wat stroef bij mijn vak in de aanval. Ballen werden verkeerd geplaatst, ballen snel kwijt. Het was zoeken hoe we elkaar in het vak moesten vinden. Uiteindelijk voel voor ons vak na 3,5 minuut het eerste doelpunt, een welbekend Jeffrey doelpunt, vang en een kleine kans nemen.

De strijd ging gedurende de eerste helft daarna gelijk op. Door rustig spel te blijven spelen en door goed te verdedigen kwam HKC niet veel tot scoren. Net voor rust wist Lizette met een actie naar binnen een stip mee te krijgen. Robin hield het hoofd koel en benutte deze kant waardoor we met een stand van 5-7 de kleedkamer opzochten. 

In de rust werd het duidelijk dat we er nog niet waren, maar dat we gewoon door moesten gaan met ons eigen spel en bij HKC erop verdacht moesten zijn dat de dames vooral actie naar binnen wilden maken.

In de tweede helft waren we na rust scherp en liepen we uit naar een 7-13 stand. Maar we wisten dat we er nog niet waren. De wedstrijd was nog niet gewonnen. HKC wisselde ondertussen wat met de dames om zo bij ons van de wijs te maken. Dit pakte voor HKC wel goed uit, want ze wisten weer dichterbij te komen, tot uiteindelijk een stand van 13-14. Vlak daarna kreeg het aanvalsvak een vrije bal mee en deze werd geraakt door Robin. Overigens kregen we in de hele wedstrijd veel vrije ballen, helaas gingen ze niet allemaal raak. 

Daarna scoorde HKC ook alweer vrij snel de 14-15, maar ik moet zeggen dat ik in het veld geen enkel moment het gevoel heb gehad dat we gingen verliezen. Wel dat het enorm spannend was...

En toen kregen we een stip mee en wist Jeffrey deze te verzilveren. 

Daarna besloot HKC het in de verdediging te laten gaan en kreeg ons aanvalsvak alle ruimte. Robin vroeg aan de scheids of we de kansen moesten nemen, maar dat hoefde niet. En vanaf de HKC bank klonk het alleen maar, ze doen niets, ze doen niets. Maar ja zij verdedigden ook niet meer. 

Uiteindelijk kwam HKC vlak voor het einde nog 1 keer tot scoren, maar de tijd was daarna om. 

Wat betekende dat we hadden gewonnen! 15-16 en daardoor 5 punten los van HKC, de nummers 2. 

 

Wat een vreugde en wat voelde dit als een mooie overwinning! We hebben als team laten zien dat we een collectief zijn. We benutten elkaars kwaliteiten veel beter dan voorheen en zijn over meerdere schijven gevaarlijk. Iedereen kan scoren! Ik ben trots op dit team en wat we hebben laten zien! Na al mijn persoonlijke twijfels of ik dit jaar nog wel door zou gaan, ben ik nu blij dat ik door ben gegaan. Dit had ik voor geen goud willen missen. 

 

Eenmaal in de kleedkamer, bleek dat wij als dames allemaal op ons tandvlees de wedstrijd hadden uitgespeeld. Helemaal kapot! Mariska die genoeg klappen heeft gekregen in de wedstrijd,was er ook even kapot van, maar het was het waard! 

Nadat we klaar waren, vertrokken we naar de Diekmanhal om daar nog een overwinningsdrankje te nuttigen. Loek en Nine stonden daar voor ons klaar. Ik opperde om een hapjesschaal te bestellen, maar Loek zei die krijgen jullie van mij! Hartelijk dank daarvoor Loek!

Na deze nuttiging ging een ieder zijn eigen weg en was deze sportzaterdag te einde!

 

Over het kampioenschap wilden we nog niet echt spreken, maar het komt nu wel erg dichtbij en daar gaan we dan ook vol voor!

We hopen op jullie steun en support om dit als selectie te mogen bereiken en hopen dan ook dat jullie ons willen blijven aanmoedigen op de tribunes in de Diekmanhal!

 

Voor nu een groet van de verslaggeefster,

Femke