Een dagje uit

Verslag selectie 18 januari 2020
Door de ogen van de schrijver


Zaterdag 18 januari 2020, 11:00 uur. Ik word maar wakker en rol mijn bed eens uit. Het zou nog een
lange dag gaan worden. Twee wedstrijden en een etentje met z’n allen. Dit verslag is dan ook een
‘dagverslag’ en geen wedstrijdverslag. Mijn dag in het kort: ontwaken – reizen – korfballen – eten –
korfballen – reizen – en weer naar dromenland. Ik maak me langzaam klaar voor wat komen gaat.
Trainingspak aan, tas inpakken en gaan. Rond kwart voor twee vertrekken we met z’n zevenen (S2
was al eerder vertrokken) naar onze eerste bestemming: Dronten. S2 speelt daar tegen ASVD 3. Een
belangrijke wedstrijd in de strijd tegen degradatie.


We komen aan in Dronten. Ik kom de hal in en zie dat de wedstrijd twintig minuten uitloopt. Niet erg
handig aangezien we in Elburg een restaurantje hadden gereserveerd. Warmlopen, inschieten en
beginnen. Qua scoren was het een moeizame wedstrijd. Na twintig minuten stond het 3-3. Wij
hadden wel steeds de minimale voorsprong. Ondertussen was de wedstrijd nog verder uitgelopen:
blessuretijd (een blessure aan de kant van ASVD). We waren aan elkaar gewaagd. Mike was de
uitblinker aan de kant van DOS-WK 2. Dat heeft zijn directe tegenstander ook gemerkt. Die werd er
een beetje moe (en gefrustreerd) van. Na de 3-3 beginnen we echter toch achter de feiten aan te
lopen. De aanval loopt niet. Ruststand: 6-4 in het voordeel van ASVD. Opmerkelijk moment in de
eerste helft: ASVD nam een time-out terwijl zij zelf een strafworp mochten nemen.


In de rust wordt er ingeschoten. Ook door de ploegen die na ons spelen. Ik kijk vanaf de bank toe en
denk: het is mij daar veel te druk. Dus nadat iedereen een keer of vijf had geschoten konden ze weer
gaan zitten. De bespreking was kort, de tweede helft kan beginnen. Aansluitingstreffer: 6-5. Daarna
geven we het weg. ASVD geeft vijf minuten iets meer gas en er staat ineens een 9-5 achterstand op
het scorebord. Inge moest nog even bij de scheidsrechter langs, want hij vond Inge kennelijk
vervelend. Dat vond Inge zelf overigens niet. Reserves beginnen met warmlopen, waaronder ikzelf,
terwijl ik nog aantekeningen aan het maken was voor dit verslag. We komen terug. Terug naar een
minimale achterstand. Drie doelpunten op rij. Maar dat kunstje kon ASVD ook. Eindstand: 14-10.
Genoeg stof tot nadenken.


De volgende stop is Elburg. Een leuk vestingstadje waar we gezellig met de hele selectie hebben
gegeten, alvorens wij tegen Elburg zouden korfballen. Na de wedstrijd van S2 was iedereen binnen
tien minuten weer opgefrist. Kwart over vijf vertrokken we richting Elburg. Kwart over vijf hadden we
ook gereserveerd in het restaurant. Keurig... Met de auto is het centrum van Elburg normaal
gesproken moeilijk bereikbaar. Maar niets bleek onmogelijk. Vijf auto’s stonden netjes (of nou ja,
netjes...) geparkeerd in een van de smalle straatjes. Even de hoek om lopen en we stonden voor de
ingang van het kleine restaurant. Zo klein, er waren nog twee andere tafels gereserveerd. De rest van
het restaurant was blauw-wit gekleurd. Want daar zaten we: de helft in volledig trainingspak, een
kwart omgekleed en weer een ander kwart met wel een trainingsbroek aan, maar met hun alledaagse
bovenkleding. Zo’n etentje levert dan wel veel gekakel op en doordat het restaurant zo klein was,
werd dat alleen maar versterkt. Toen het eten kwam, gebeurde er echter iets bijzonders. De
biefstukken, varkenshazen en zalm werden voorgeschoteld en het werd bijna muisstil. Genieten van
het eten. Dat duurde dan zo ongeveer tien minuten en toen kwam het kippenhok weer op gang.
Met een goedgevulde maag vertrokken we uit het centrum en gingen we richting de sporthal. Ruim
op tijd. Zo’n anderhalf uur voor aanvang van de wedstrijd van S1 (20:50 uur) waren we aanwezig.
Iedereen zag er een beetje moe uit. Maar we moesten nog een wedstrijd spelen en ook deze moest ​
gewonnen worden om in de titelrace te blijven. We waren op bezoek bij de nummer laatst. Tijdens de
bespreking werd ons nog wel even duidelijk gemaakt dat het absoluut niet makkelijk zou gaan
worden, gezien de wedstrijd op het veld tegen Elburg die wij nipt wonnen (13-14) en het feit dat
Elburg van Devinco had gewonnen (waar wij een punt morsten).


De wedstrijd begint en na nog geen drie minuten spelen staan we al tegen een 2-0 achterstand te
koekeloeren. Wat snel rekenwerk leert ons dan dat je dan nog zo’n 57 minuten hebt om die
achterstand weg te werken. Gelukkig hadden we daar niet die volle 57 minuten voor nodig. Al snel
zag ik dat er 2-4 op het scorebord kwam te staan en vanaf dat moment is de voorsprong eigenlijk
nooit meer in gevaar geweest. De voorsprong werd rustig uitgebouwd. Toen wij een verschil van vier
punten hadden geslagen, besloot Elburg een time-out te nemen. De boodschap aan ons was dat we
door moesten gaan zoals we bezig waren. Ik gooide er zelf ook nog maar even een stevige oneliner in:
‘Het is nog niet afgelopen.’ Ik kan niet anders dan mezelf daar helemaal gelijk in geven. Er waren
immers nog zo’n 40 minuten te spelen. De time-out hielp niet echt veel. De spelers van Elburg
begonnen in ons vak al wat tegen elkaar te mopperen. Ruststand: 8-12.


De eerste aanval na rust leverde gelijk een doelpunt op. De nekslag voor Elburg. Ze begonnen toen
zelfs tegen hun coach te mopperen. Het enige wat wij nog moesten doen was blijven scoren. Dat
deden we en ook nog met enkele fraaie goals. Een doorloopbal van Lizette waarbij haar tegenstander
er op de vierkante meter langs werd gelopen. Een doorloopbal van Femke (ja het kan dus toch)
waarbij de bal zeer veel moeite had met de bovenkant van de korf. De bal is drie keer een meter
omhoog gestuiterd voordat deze door de mand viel. Een doorloopbal van mijzelf na een schot dat ver
over de korf ging. Achter je eigen schot aan lopen blijkt dus zeker van waarde te zijn. En dan nog een
sprongbal van Jeffrey: in de sprong met één hand de bal in de korf werken. Hij vond hem zelf ook
mooi. Eindstand: 15-26. Een teamprestatie. We blijven in de race voor het kampioenschap.
Complimenten aan het team. O, en als ik dan toch complimenten aan het geven ben: scheidsrechter,
je hebt een zeer goede wedstrijd gefloten.


Na de wedstrijd bleven we, ondanks het tijdstip, nog wel wat drinken. Dat hoort erbij. We zaten wat
stil aan tafel. Langzaam kwamen er wel weer wat gesprekjes op gang onder het genot van een
drankje. De lege flesjes werden op een dienblad gezet en naar de bar gebracht (ook al ging dat ook
niet zonder slag of stoot. De helft van de lege flesjes kwam op de grond terecht doordat Rik het
dienblad aanstootte. Gelukkig geen kapotte flesjes.) en we konden gaan. Maar dan moet je dus
ongeveer nog 70 minuten terugrijden. Voor sommigen volgens mij een hele rustige reis, met de ogen
gesloten. Voor mij niet zo rustig. Integendeel. Lekker mee blèren op Nederlandstalige muziek. Nou
was ik daar na een half uur ook wel weer klaar mee en wilde ik eigenlijk nog maar één ding zien: mijn
bed. Daar dachten de dames achterin echter anders over. Die gingen vrolijk verder. Eenmaal in mijn
bed beland nog snel even Wie is de Mol? terugkijken en dan echt slapen.


Het was een lange, maar gezellige dag en voor dat laatste wil ik de hele selectie graag bedanken. Ik
zie jullie dinsdag weer op de training als we ons voor gaan bereiden op de wedstrijden van volgende
week. Zaterdag 25 januari speelt S1 om 20:15 uur in de Diekmanhal tegen Hellas’63 en speelt S2 om
21:30 uur tegen De Hoeve 2. Voor S1 de taak ook die wedstrijd winnend af te sluiten om de
koppositie te behouden en voor S2 de taak om deze cruciale wedstrijd te winnen in de strijd om
lijfsbehoud in de tweede klasse.


Ik hoop dat u/jij met veel plezier dit verslag gelezen hebt en ik hoop nog meer om u en jou allemaal
volgende week op de tribunes van de Diekmanhal te treffen om ons daar naar de overwinningen te
schreeuwen.


Wellicht tot het volgende verslag,
Remco