4 Ever Blue: Kerst met Sandra

Ze zat aan de keukentafel in haar favoriete kleding. Lekker sportief of casual, dat paste bij haar. Niks geen hoge hakken, lekkere stappers dat was het. Hoge hakken was niet zo gek geweest toen ze ooit voor de keuring van de Politieschool stond. Ze kwam 2 cm tekort, dus dat had geholpen. Maar wat dwaalde ze weer af.

Tja , dacht ze , wat moeten we dit jaar weer eens eten met de Kerst.  Ze vond zoveel lekker, maar één ding kwam er niet op tafel. Een schaal met dampende spruitjes.  Dat at ze niet , nooit. Ze legde haar spannende boek aan de kant, een spannende thriller, en pakte een blocnote om het eens op te schrijven.  Lezen was wel iets wat ze leuk vond en mocht ze ooit, onverhoopt, aanspoelen op een soort Robinson Eiland, dan hoopte ze dat ze haar tablet met allerlei digitale boeken bij zich had. Haar bijna onmisbare telefoon rinkelde en ze keek wie het was. Oh Arine, ja ja ik kom ze naar de sporthal antwoordde ze snel. Nu even aandacht voor wat belangrijk was, wie komt er en wat eten we.

Kerstavond kwam Eric’s  zus Hermie en 1e Kerstdag naar haar broer met zijn gezin. Ze herinnerde zich nog het moment, dat hij tegen haar zei “ ik word vader Sandra “. Één van de mooist momenten ui t haar leven. Maar nu verder, geen spruitjes dus, maar wat wel.  Gisteravond had ze een reportage op televisie gezien over Kerstmis in Mexico en ze moest terug denken aan die mooie dagen met Eric op hun huwelijksreis. Ja zeker, dat was wel de mooiste vakantie ooit. Maar om nu met de Kerst alleen maar bonen en taco’s te eten, neen dat ging te ver.

VAKANTIE “ mooi woord eigenlijk. Haar favoriete woord, als je het uitsprak of hoorde, was het altijd positief en vrolijk. Ze schreef het met haar pen op de blocnote en begon direct zachtjes te glimlachen. Het werkte. Mochten ze ooit de hoofdprijs in de Postcodeloterij winnen, dan stopte Eric direct met zijn werk en gingen ze samen in een camper rondtrekken door Australië. Misschien bleven ze er wel wonen. Terug naar het Kerstdiner, maar ze had nog geen inspiratie om iets te bedenken.

 

Op haar tablet zocht ze Spotify op en tikte “ music ’80 “  in. Binnen no time schalde Bruce Springsteen en Phill Collins door de speakers. Het nummer Do You Remember bracht haar terug naar die mooie tijden op de MAVO. Daar zou ze met een tijdmachine nog wel even naar terug willen. Lekker met haar klasgenoten rondhangen. Via De Zwavertschool in Hengelo en de Enschedese Varvikschool in Enschede, was ze daar beland. Rekenen vond ze een leuk vak, niets met Algebra of Meetkunde, maar gewoon rekenen.  Of nog even terug naar die geschiedenisles van  Basketballende Onderwijzer Harry Kip. Fijne man, jammer dat ie zo jong  was overleden. In Basketballand Twente een naam met faam.

Ze dacht ook nog even terug aan haar eigen sportcarrière. Veel had ze in al die jaren beleefd. Kampioenschappen, degradaties, nieuwe trainers en veel plezier. Haar mooiste sportmoment was eigenlijk wel geheel onverwacht.  Roel Tiekink kwam en ze had gedacht geen plek meer voor kleine dames, maar het liep anders. Ze scoorde 4 x in de oefenwedstrijd en bij het bekend maken van DOS-WK 1 hoorde ze ineens haar naam noemen.  Was het echt, ja hij zei echt “Sandra “.

Aan een tattoo had ze nooit gedacht, maar als het dan echt moest dan maar iets aan de binnenkant van haar rechter pols. Iets met Chinese tekens , Sandra is lief, of zo.. Wat dwaalde ze weer af, ze moest terug naar het Kerstmenu en wel nu.  Ze bladerde in de Allerhande, Jumbo en Lidl maar ze bleef met de gedachten steeds afdwalen.

Ineens zag ze haar en Eric al die jaren weer een tentje opzetten in Zeeland. Ja, dat ging altijd goed, binnen no time stond hun verblijf en de haringen zaten precies waar ze moesten zitten.  Eerst even op de tv een paar crimi’s opnemen, want samen met Eric kijken, nee, dat werd niet wat. Ze vond ze spannend en vond het mooi om zelf uit te vinden wie de dader was. Eigenlijk had ze geen favorieten, idolen of helden. Neen, als ze er goed over na dacht, kon ze geen enkele naam noemen.

Wel had ze over haar eigen eigenschappen en kundigheden nagedacht en als ze een wens mocht doen, dan zou het diploma Fysiotherapie wel mooi staan aan de muur in hun huis. Ja ze verzorgde dan wel al jaren al die pijntjes en klachten van al die korfballers, maar een echte fysio, ja dat zou mooi zijn. Wie wist, wat de toekomst nog bracht.

Ineens viel het ontbrekende Kerstmenu kwartje. Ze ging het dit jaar geheel anders doen. Al heel lang vond ze het niet zo fijn, dat mensen werden beoordeeld op hun afkomst, geloof of voorkeuren. Ze ging dus een Kerstmaal maken waarin vanuit allerlei diverse stromingen iets lekkers te vinden was. Ze klikte google aan en binnen de kortste tijd had ze  tientallen recepten uit de gehele wereld. Kwam goed uit want Eric hield het niet alleen bij wat een Eric niet kent. Keus genoeg dus.

Het lijstje werd langer en langer en morgen ging ze op pad om het allemaal in huis te halen. Niet te hopen dat de Boeren overal blokkades zouden opwerpen, maar ze was nog op tijd, dus dat ging wel lukken.  In mooie grote letters schreef ze met mooie blauwe letters het kerstmenu op een blanco wit velletje. Gelukkig ze had haar middag toch nog goed besteed, maar nu moest ze opschieten, want over een half uurtje melden zich de eerste korfballers alweer voor een behandeling en goed advies. Ze borg de blocnote op en ging haar bijna versleten sporttas inpakken, op naar haar club….

TheOldManFromDelden

Enschede, 12 december 2019