Willy en de ontbrekende schakel

Ja, hier was ie op zijn plek. Lekker alleen, lezen en knutselen in zijn eigen Lab. Overal boeken en bladen met nuttige en onnodige informatie, pruttelende bollen en buisjes en licht geratel van de Antropoformela. Niemand wist nog wat dit apparaat eigenlijk kon, inclusief Willy zelf, maar dat kwam nog wel. De meeste mensen vonden hem wel aardig, maar eigenlijk meer eigenaardig. Hij stond zichzelf nooit zo op de borst te slaan en in de Ik vorm praten vond hij niet zo leuk. Men vond het wel knap hoe hij het allemaal voor elkaar kreeg om zoveel zaken in 24 uur te stoppen.

Aandacht voor zijn lieve vrouw, kinderen, vrienden, sport en het werk. Willy stond er zelf nooit zo bij stil, maar vandaag ging hij verder met een heus levenswerk en hij vond het belangrijk dat veel persoonlijke zaken in deze uitvinding werden gestopt. Hij wist zeker dat hier de oplossing lag om de ontbrekende schakel te vinden. Zoals een lekkere soep bestond uit diverse heerlijke ingrediënten. Zo moest het worden. Voorbereiden deed hij privé niet zo vaak, maar voor dit belangrijke werk was het noodzakelijk. Hij had al heel veel desk research gedaan en was in de afgelopen maanden de wereld over gevlogen om informatie te verzamelen.

Hij was zelfs op Princeton geweest, maar helaas De heer Dijkgraaf niet gesproken. Het bezoek had wel een enorme indruk op hem gemaakt en een vleugje Einstein was in zijn koffer mee terug gegaan. Nu was ie hier in zijn eigen Lab en moest het gebeuren. Vele geniale uitvindingen kwamen voort uit mislukte pogingen of toeval. Het lachgas en de Post It zijn goede voorbeelden. Dus wat gaan we doen. We maken een lijst van 10 pogingen die iets minder geslaagd waren, maar samen misschien tot de oplossing leiden.

Lampje was inmiddels wakker geworden en begon langzaam te gloeien. “Kom op vriendje, pak je blocnote en schrijf op wat ik je zeg “. Lampje lichtte op en begon op te schrijven wat hij hoorde. Op het geduldige papier kwam het volgende te staan;

 

  1. De sneller dan het licht raket. Was leuk omdat ik nieuwsgierig ben naar buitenaards leven, maar helaas niemand gezien en zoals ik al dacht was er niets aan het einde van het heelal. Wat er daar achter zit, is voor ons brein nog niet te vatten. Wel vond ik het leuk om vanaf de maan onze draaiende bol eens te zien. Imponerend en beschamend tegelijk. Dat we eigenlijk een hele kleine korrel sterrenstof zijn, maar dat we aan de andere kant het ons niet lukt om vluchtelingen met hun gezin een goed en veilig onthaal te geven.
  2. De lavabestendige capsule. Een mooie vondst om via een grot in Polen langs stalagmieten het binnenste van de aarde te bereiken. Bijna gelukt alleen we zagen niets omdat de rubber ruitenwissers smolten door de hitte. Maar in de kern was het gelukt.

  3. De Links schrijvende rechter pen. Vanaf mijn jeugd doe ik alles links alleen schrijven gaat met rechts. Had met deze pen dit op willen lossen, maar de formule was ietwat verkeerd waardoor ik alleen het woord “links” rechts kon schrijven. Met links kan ik zeker goed scoren en heb zelfs hiermee in 1987 de grote korfballer W.Doedens verslagen met sneldoelen. Zijn Rechterarm op de rug.

  4. Een Humor droogmachine. Sommige humor is te nat zoals leedvermaak of lachen om een anders handicap. Droge humor a la Mr. Bean en Maarten van Rossum is prachtig. Helaas kreeg ik geen vergunning voor dit apparaat omdat ambtenaren niet overal de humor van inzien.

  5. De sterrentovertoren. Hiermee kon je één dag één van je sterren zijn. Het deed het goed, maar omdat ik niet kon kiezen tussen de trainer van het volleybalteam van Servië en Dafne Schippers ging het volkomen fout en was ik binnen 10.81 en 2 foute opslagen alweer wie ik was. Ook heb ik nog geprobeerd om me om te toveren in Koning Willem om zo een dag in de nabijheid van Maxima te mogen zijn. Een vrouw die ik bewonder om haar werk rondom microkredieten en ik zou graag willen weten, was Willem een doel of een middel. Heb verzuimd om bij mijn bezoek aan Groningen om haar in het echt te mogen aanschouwen.

  6. De Kerstbal bal. Een gewoon lijkende kauwgumbal, maar met bijzondere eigenschappen. Je ging er beter door korfballen, dus goed voor mijn teamgenoten, want die snappen mijn aanwijzingen niet altijd. Maar ook kon je er een geheel Kerstdiner in stoppen, zodat je niet hoefde te koken en binnen no time weer iets anders kon gaan doen. Maar dit laatste beviel me toch niet en heb ik de traditie om samen met familie Kerst te vieren weer opgepikt. Als je er 2 nam, kon je in de toekomst kijken, wel uitdagend, maar ik vond het te spannend, dus dat heb ik er weer uitgehaald. Als aandenken aan mijn vader, die mij heeft aangezet om de boeken in te duiken, kreeg de bal nog de toevoeging De Kerstbal Boksbal. In zijn jeugd was hij namelijk bokser geweest en samen keken ze vaak midden in de nacht naar de partijen van Cassius Clay. Je ging door de bal echter niet beter boksen.

  7. De Medium Maker. In december de goede gewoonte om met Hans, Cor en Paul een winterborrel te drinken en oude verhalen nog mooier te maken. Ik heb ze toen een keer meegenomen naar het medium Anita. Neen Paul niet, want dat zou iets teveel discussies opleveren aan de tafel. Toen ik haar hoorde praten, met veel scepsis, dacht ik toch “wat weet ze veel van mij “. Ik ben toen in mijn Lab deze Medium maker gaan samenstellen, maar deze is midden in de nacht ontploft. Gek was dat op hetzelfde moment Paul belde om me te waarschuwen. Vreemd.

  8. De Bokbier duplicator. Neen zonder mijn vrouw Ivana en mijn kinderen zou ik niet kunnen leven, maar Bokbier is een goede tweede. Daarom heb ik ooit vakantiewerk gedaan bij de Mevrouw Groen van de Grolsch. Ik heb redelijk groene vingers, neen niet van die flesjes en ook niet van de spruitjes want die lust ik niet, en mocht in de tuin werkjes doen. Alles was daar groen, zelfs de aangeboden boterham in de pauze. Ondertussen had ik echter op de werkkamer van mijnheer Groen het bokbier recept overgeschreven. De gebouwde duplicator zou me elke dag een kratje van het bruine goud opleveren. Toen ik echter smorgens mijn Lab in ging stonden er 24 bokken mijn bier op te drinken. De duplicator had zijn langste tijd gehad.

  9. Een vriendengenerator. Een machine waarin je alle gewenste eigenschappen en karaktertrekken in stopte en na enig geratel kwam dan de naam van je nieuwe vriend tevoorschijn. Helaas heb ik hier geen patent op aangevraagd en zijn er nu vele sociale media kanalen die er mee aan de loop zijn gegaan. Ik kies toch liever op gevoel mijn eigen vrienden uit. Lachen met mijn DOS-WK korfbalmaatjes, zeuren met mijn collega’s, een bezoekje aan oude vriend Jan of met Alex een filmpje pakken.

  10. De Muziek Mood Maker. Muziek is een groot goed, mijn zoon heeft van passie gelukkig zijn beroep gemaakt en is DJ. Ik heb het zelf tijdens één van de prachtige jeugdkampen niet verder gebracht dan de grote nooit meer vertoonde Willem Hesselruis Show. Maar deze maker kon lezen in welke mood je was en draaide daar de juiste muziek bij. Bij mij koos ie vaak The Alan Parsons Project, volgens Lampje tot vervelens toe. Deze heeft toen in een onbewaakt ogenblik de formule veranderd waardoor het bekende lied Knolraap en Lof, Schorseneren en Prei van Drs. P. om het kwartier door het Lab schalde. Dit betekende een einde van zijn bestaan.

Zo dat het was dan. De top 10 Mislukkers was gereed.

Willy kreeg het lijstje van lampje en ging er mee aan de slag. Hij stopte alle informatie in de Levens Mixer en deze moest nu 6 uur draaien. 6 het geluksgetal van Willy, dus dat zou zeker iets bijdragen aan het welslagen van deze proef. Hij wist het zeker, de ontbrekende schakel zou er komen. Het middel om zijn grootste wens, zijn levensdoel, te verwezenlijken. Want het moest toch mogelijk zijn om zijn dappere mannetje een toekomst te geven. Elke dag vochten ze samen om dit zo goed mogelijk te laten verlopen en vandaag zou het dan gaan lukken. Uit al zijn mooie memories, ervaringen, kwaliteiten, liefde, voorbeelden en dromen kwam vandaag de formule voor een medicijn, het medicijn, zijn grootste uitvinding aller tijden.  Willy sloot zijn ogen, nog 66 seconden en dan, dan …..

9 oktober 2020  

TheOldManFromDelden